Hoe je leven veranderd na het overlijden van je kind

Soms gebeuren er ingrijpende dingen in je leven waar je geen vat op heb. Zo ook mij. Ik heb lang getwijfeld of ik er wel over zou bloggen maar aangezien het een stukje van mijn leven is toch maar besloten het te proberen.

0
1098
Aimee kuik

Soms gebeuren er ingrijpende dingen in je leven waar je geen vat op heb zoals het overleiden van je kind. Zo ook mij. Ik heb lang getwijfeld of ik er wel over zou bloggen maar aangezien het een stukje van mijn leven is toch maar besloten het te proberen.

27 oktober 2014 deze jongen wordt om 15:16 papa van een heel lief klein meisje met de naam Aimee.

De weg naar het ziekenhuis

Omdat de mama zich niet helemaal lekker voelde en ik daarmee op 1 dag al 3 keer naar het ziekenhuis was gereden waarvan de laatste keer naar de eerste hulp, moesten we gelijk ik het ziekenhuis blijven. De mama werd op verschillende manieren onderzocht maar toch konden ze er maar niet achterhalen wat er aan de hand was. Ook konden ze mijn vriendin geen medicatie geven i.v.m dat Aimee nog in de buik zat op dat moment. Ook besloten ze de geboorte op gang te gaan brengen door middel van het plaatsen van 2 ballonnetjes en daarbij zetpillen voor het allemaal wat soepeler te maken dit gebeurde rond 13 uur s’middags. Echter de mama was nog steeds ziek en ging in mijn ogen steeds meer achteruit en op de dag dat de ballonnetjes werden geplaatst kwamen ze ’s nachts aan ons bed dat ze de geboorte gingen versnellen. Ik heb die man eens raar aangekeken en gezegd “Goeie man hoe stel jij je dat voor als je mijn vriendin er zo ziet bijliggen, die heeft toch helemaal geen kracht en energie” maar het antwoord daarop was “mijnheer als een vrouw gaat bevallen krijgt ze oerkrachten” waarna ik dat maar voor lief aannam. Hij was in elk geval de doktor en had geleerd voor zijn vak was daarbij mijn gedachte. Echter we waren nog geen half uur verder en die zelfde doktor stond aan ons bed en zei. We gaan een keizersnede uitvoeren want de baby heeft stress. Dit konden ze afleiden aan de CTG scan waar het hartje op wordt in de gaten gehouden. En vrijwel direct kwam er een storm met doktoren naar binnen en werd ik in een pak en muts gehesen voor mee te gaan naar de operatiekamer. Ik kreeg nog de laatste instructies op de gang van de verpleegster van de neonatologie afdeling terwijl mijn vriendin werd voorbereid op de keizersnede. Na ik denk een half uur wachten daar mocht ik dan eindelijk de operatiekamer op.

Geboren met een keizersnede

Aimee werd gehaald door de doktoren wat erg vlotjes verliep in mijn ogen. Ze tilden haar uit de buik waarna ze op een bedje kwam te liggen waar ik symbolisch nog het laatste stukje navelstreng mocht doorknippen. Mijn dochtertje lag daar voor me en met tranen in mijn ogen heb ik dan ook de navelstreng doorgeknipt. Man wat was ze mooi en wat was ik toch gelukkig. Ik huilde voor het eerst in mijn leven van geluk en blijdschap. Waarna er voor mij een moeilijk moment volgde. Aimee moest naar de neonatologie maar de mama kon nog niet mee. En ik moest een keuze maken wat ik moest doen. Gelukkig herinnerde ik me de woorden van mijn vriendin die me vertelde laat ons kindje niet alleen. Waarna ik nog snel de mama een kusje gaf en me samen met de verpleegster naar de neonatologie afdeling van het ziekenhuis begaf. Heel trots rondrijdend  met mijn dochtertje in de couveuse. maar ook bang omdat ze niet echt wisten nog wat met de mama aan de hand was.

Aangekomen op de neonatologie

Toen we aankwamen op de couveuse afdeling van het ziekenhuis wat men de neonatologie afdeling noemen werd de kleine Aimee onderzocht door de kinderartsen. Kreeg ze een prikje in haar voet en gaven ze haar een lollie (dit was een beetje suikerwater wat ze in haar mond kreeg) daarna kreeg ik haar voor het eerste in mijn armen. Wat een geweldig gevoel was dat! Ik had natuurlijk alle belangrijke momenten vastgelegd op camera voor de mama voor terug te kijken op een later tijdstip. Zij was nog steeds op de operatiekamer en samen hebben we daar zitten wachten op een stoel totdat de mama arriveerde. Ik heb hier even geen tijdsbesef van maar voor mijn gevoel duurde het uren.

Eindelijk kwam de mama dan aan op de neonatologie waarna we nog een tijdje hebben liggen genieten van haar waarna ze in de couveuse werd gelegd. Waarna we van de artsen kregen te horen dat mama en aimee antibiotica krijgen en we 10 dagen in het ziekenhuis moeten verblijven.

Weer naar huis

Op dag 9 van de behandeling krijgen we dan eindelijk te horen dat we naar huis mogen. Natuurlijk had ik al versierd thuis en een leuk bord in de voortuin gezet met haar naam en een ooievaar met baby erop. Ik was vaker thuis voor korte tijd want we hadden een aantal honden die ook uitgelaten moesten worden tussendoor. 3 maal daags liet ik ze even hun behoefte doen waarna ik me weer snel naar het ziekenhuis begaf waar ik de kleine en de mama meehielp met de verzorging van beide. Ik probeerde er echt te zijn voor mijn gezin en aangezien ik zelfstandig was kon ik het me ook wel veroorloven. Waarna ik besloot ook nog een dag of 3 thuis te blijven alvorens de werkzaamheden op kantoor weer op te pakken. Even lekker genieten van mijn gezinnetje, ik had het wel verdiend vond ik ook. Al jaren had ik ook niets van vakantie genomen en ik was er ook aan toe.

Weer aan het werk

Langzaam ging ik weer aan het werk en na de voeding van ’s morgens vertrok ik naar kantoor waar ik begon aan mijn werkzaamheden als webbuilder en marketing specialist. met hoofdzaken gericht op Magento en WordPress platform en alle aanverwante zaken zoals SEO en marketing. Enkele dagen was ik daarna al weer lekker bezig om vervolgens ’s avonds thuis te komen en dan weer lekker met mijn gezin te genieten. Ik geloof na een dag of 8 dat we inmiddels thuis waren uit het ziekenhuis geef ik ’s avonds die kleine de voeding waarna de mama Aimee op mijn arm legt en ik de fles aan haar wil gaan geven. Al bijna direct zeg ik tegen mijn vriendin wat is die kleine warm. Ik voelde echt een duidelijk verschil van mijn eigen temperatuur en haar temperatuur die mij hoger leek. Gelijk zijn we toen de kleine de temperatuur gaan opnemen en deze was 37,8 op dat moment. We schrokken als kersverse ouders wel ervan. Maar herinnerde ons dat werd verteld verhoging vanaf 38 graden moesten we het ziekenhuis bellen. We namen de beslissing haar na nog een half uur te laten slapen en dan weer te temperaturen. Echter na 15 minuten zat het me toch niet lekker waarna we nog eens temperatuur deden opnemen waarbij haar temperatuur 38,1 graden was. Gelijk en zonder aarzel hebben we haar aangekleed en zijn naar het ziekenhuis vertrokken. waar ik uiteindelijk 10 weken heb gewoond waarna ik aan het mortuarium van het ziekenhuis mijn pas gestorven kindje moest afgeven.

De 10 weken dat ik in het ziekenhuis heb gewoond met mijn gezin ga ik voor nu even niet met jullie delen. Ik denk dat ik als ik er zelf aan toe ben dit nog wel eens deel door dit artikel dan te updaten maar voor nu ligt me dat nog even te gevoelig allemaal. Ook al wordt mijn engeltje Aimee deze maand 2 jaar voor mij is dit nog zo vers alsof het gisteren gebeurde allemaal.

De periode vanaf de begrafenis regelen tot nu ben ik nog steeds in gevecht om elke dag de dagelijkse struggelingen gedaan te krijgen in verband met dat je nog maar heel weinig energie overhoud. Ook heb ik een jaar lang niet gewerkt. Totdat de uitkerende instantie (Intermezzo) na 1 jaar vertelde dat ik beter was en maar moest gaan werken. Zonder ook maar verder aan mij te vragen hoe het met me ging werd een toch al zeer magere uitkering (tegemoetkoming in levensonderhoud voor zelfstandigen) zomaar plots stop gezet en moest ik het me maar allemaal uitzoeken. Ook aankloppen bij hulp instanties in Nederland bracht geen enkel resultaat. Zowel ook voor iemand te vinden (psychiater) voor mijn verhaal aan kwijt te kunnen die me gewoon letterlijk in mijn gezicht stond aan te grijnzen en vertelde “Meneer ik kan u niet helpen uw financiële plaatje is te onzeker” Ook heb ik ervaren in deze periode dat ik niet één goeie vriend heb overgehouden ook al had ik van sommigen gehoopt dat ze zich meer moeite hadden gedaan. Ook ben ik dat laatste wel een stuk zelf schuld en heb ik op dit vlak ook verzaakt omdat ik toch wel erg vaak erg verdrietig was en ook de energie niet om contact op te nemen of langs te gaan.

Hoe het nu met me gaat

Momenteel gaat het al een stuk beter met me. Ik werk momenteel weer tussen de 80 en 100 uur in een maand voor mijn eigen onderneming. Veel eigen websites ben ik momenteel aan het vernieuwen en weer opnieuw leven in aan het blazen en ik mag eigenlijk in deze moeilijke tijd niet klagen. Al kan ik nog best wat projecten gebruiken om er naartoe te werken de 160 uur elke maand te behalen.

Ik moet zeggen dat als je kindje overleid dat dit er in elk geval flink inhakt. Je dit hoe graag je het ook wilt niet even naast je kan parkeren. Je het gevoel hebt dat de wereld en de tijd echt stil staat terwijl de rest van de wereld gewoon doorgaat. Je hoofd op volle toeren draait en je dit niet kunt stoppen.Je hiervoor zelf niet hebt gekozen maar het je benen toch onder je lichaam uitslaat ook al sta je sterk in het leven!

Ik ben Dennie en dit is mijn verhaal. Maak jij momenteel hetzelfde mee of heb je hetzelfde meegemaakt mag je gerust hieronder in de reacties je verhaal kwijt. Mocht je een persoonlijke mail willen sturen met je verhaal mag dat ook gerust. Het lucht misschien op!

LAAT EEN REACTIE ACHTER